درد دلی با کربلا

سلام بر سرزمین تفتیده کربلا؛ سرزمینی که سراپای آن را عشق گرفته است؛ سرزمینی که خاکش شفابخش دردهای بی درمان است؛ سرزمینی که جگرگوشه علی و زهرا را در خود

جای داده است؛ سرزمینی که صدای «هیهات من الذلة» حسین در آن به آسمان رفت و سقف آسمان ها را شکافت؛ سرزمینی که در آن امامی ندای «هل من ناصر ینصرنی» سر داد و

کسی جز تیغ های شمشیر و تیزی نوک نیزه ها پاسخش را نداد. سرزمینی که هنوز از آن صدای سیلی خوردن رقیه و العطش کودکان به گوش می رسد. ای سرزمین تب دار کربلا که به

حق کرب و بلا نامیده شدی! می خواهم با سخنانی هر چند کوتاه از تو شکایت کنم. ای خاک! هنگامی که سر حسین بن علی را بریدند، بر بدنش اسب دواندند، خیمه هایش را آتش زدند،

عباسش را قطعه قطعه کردند، سجادش را به زنجیر کشیدند، خاندانش را به اسارت بردند، چرا دهان باز نکردی و آنان را در کام خود فرو نبردی؟ ای آسمان! چرا آنان را در سیلاب

گرفتار نکردی؟ ای باد! چرا آنان را در قهر خداگونه خویش گرفتار نکردی؟ کجا بودید ای پرستوهایی که اصحاب فیل را با آن همه هیمنه زمین گیر کردید؟ چرا کسی به فریاد حسین

نرسید؟ می دانم چه می خواهید بگویید؛ می خواهید بگویید ما مانده بودیم که چه کنیم و حیرت زده نگاه می کردیم که یک قوم چقدر پست می شود که با امامش، با کسی که رسول خدا

صلی الله علیه وآله درباره اش فرمود: «حسین منّی و انا من حسین» این گونه رفتار می کند. شاید شما هم سرّ این سکوت را نمی دانستید؛ سرّ آن این بود که زمین و زمان و تمام

موجودات عالم تا ابد یزید و یزیدیان را لعنت کنند و سلام و صلوات خود را نثار حسین علیه السلام و اصحابش کنند؛ السلام علی الحسین و علی علی بن الحسین و علی اولاد الحسین

و علی اصحاب الحسین.

سلام ارباب بی کفن!

سلام بر تو وماه پر از غمت،سلام بر تو وعلمدار بی دستت

سلام بر لبهای خشکیده علی اصغرو بدن صد چاک اکبرت

سلام بر قامت خم خواهرت وجگر سوخته اش

سلام بر دامن آتش گرفته ی زهرای سه ساله ات و گوش بی گوش واره ی سکینه ات

سلام بر قاسم وعبداللهِ  برادرت،وبر عون وجعفرِ خواهرت

سلام بر دلهای داغدار لیلا و ربابت وبر یاران باوفایت

سلام بر غربت بی حدت در ارض بلا

راستی آقا جان یادم رفت،سلام بر مسلم وتنهایش در کوچه پس کوچه های کوفه ی بی وفا

آقا جان گاهی ساعت ها می نشینم وبا خود فکر می کنم اگر من در کوفه بودم، اگر در کربلا بودم ،چه می کردم؟

درسپاهت بودم وسربازت یا در مقابلت قرار می گرفتم و من نیز آب را بر اهل حَرَمت می بستم؟

اگر درکوفه بودم آیا من هم به راحتی مسلم را تنها می گذاشتم؟

آقا جان خیلی میترسم،دلم اندازه ی دنیا غم دارد،می ترسم روزی که مهدی فاطمه بیاید در سپاه یزید زمانش باشم،می ترسم نمکش را خورده باشم ونمکدانش را سخت شکسته باشم.

آقاجان تورا به دستان علمدارت دستم را بگیر،مگذار آب از سرم بگذرد.

الغوث والامان یا حسین،یا صاحب الزمان

سلطان متحیرگشت واهل مجلس نیزهمه متحیرماندند وهرآیتی که درقرآن«الف ولام ومیم»بودهمه خواندند وتفسیر کردند،هیچ کدام جواب محمودنبود.اتفاقاً ابوبکر قهستانی برایشان وارد شد.موضوع رابه او گفتند اونیز دراین باره فکرکرد ناگهان سربلند کرد وگفت:شرح آن رایافتم.سلطان گفت:بگو وهرچه می خواهی،بخواه.گفت:سلطان برای آن ها نامه فرستاده وایشان رابه بردن پیلان تهدید کرده است.حال خلیفه این نامه را فرستاده ودر آن این«الف»و«لام»و«میم»اشاره است به قول خدای متعال که میگوید:«الم ترکیف فعل ربک باصحاب الفیل…».از این سخن رعشه براندام سلطان افتاد ونادم وپشیمان گشت،وپس ازآن همواره ادب رارعایت می کرد.

معنا ومفهوم پرچم

پرچم هرکشوری معنا ی خاصی دارد ونیمرخ کلی ازمختصات هرکشوراست.پرچم جمهوری اسلامی نیزمانند سایرکشورها آرمان های برترکشوردردل دارد.

رنگ های پرچم:

سه رنگ پرچم جمهوری اسلامی اززمان ناصرالدین شاه انتخاب شده است که البته درهردوره معانی آن تغییر کرده ودرزمان طراحی پرچم رنگ هابه این معنا بوده اند.رنگ سبز به معنی خرمی وسرسبزی،سفید نمادصلح ونمادی ازآیین زردشت،سرخ نماد خون شهیدان بخصوص شهیدان دردوره ی جنگ های روسیه وانگلستان.امادردوره های بعدی معانی کم وبیش تغییرکرد وتازمان انقلاب وبعداز انقلاب وتاامروز معانی رنگ ها به شکل زیر بوده است.سبز به معنای سرسبزی وآبادانی کشورونیز نماددین اسلام می باشد(سبز اصلی ترین نماد دین اسلام است واین رنگ دردومین مکان مقدس یعنی مسجد النبی  به وضوح آشکاراست).رنگ سفید به معنی صلح ودوستی کشور وصلح خواهی ایران درجامعه ی جهانی است.رنگ سرخ نمایانگر خون شهیدان انقلاب ودفاع مقدس وشهیدان دین وکشوراست.

مفهوم چینش رنگ ها:

رنگ سبز دربالای پرچم نمایانگراین است که اولویت اول واصلی کشور دین اسلام وآبادانی کشوراست،که باصلح ودوستی (سفید)درصددبه دست آوردن آن است،دین کشور(سبز)وصلح وآرامش کشور(سفید)در خطر باشدایران باخون جوانانش(سرخ)ازآن هامحافظت می کند.

نشانه هاونماد ها:

درپایین رنگ سبز وحاشیه ی رنگ سفید ودربالای رنگ سرخ وحاشیه رنگ سفید،نوشته الله اکبر به صورت مؤرب وجوددارد که تعداد آن هادرهرطرف 11تاست که نماد یازدهمین ماه سال یعنی بهمن ماه ومجموع دوطرف 22تاست که نماد 22بهمن روز پیروزی انقلاب اسلامی باشعار الله اکبر است.ودرنهایت نماد اصلیدرقلب پرچم نام جلاله الله است که درنگاه اول این نشان یک گل لاله است وبیانگر شهیدان ورنگ سرخ آن نمادخون شهیدان است.با کمی دقت کلمه الله اکبر راخواهید یافت که برصفحه سفید نقش بسته است،که نماد حق وصلح خواهی دین اسلام است.وهمچنین جمله لااله الا الله که روی هم آرم را تشکیل می دهند.هلال های موجود درآرم که حالت کروی بودن را تشکیل می دهند نماد مبارکی از هلال هایی است که پیامبر(ص) با شمشیر روی شنهابه نماد دین اسلام می کشید حالت هلال های موجود درشکل نماد نصف النهار ها وکروی بودن آن به معنای کره زمین وجهانی بودن دین اسلام است.تعداد خطوط 5عدد نماد ارکان اصلی دین است.خط وسط به معنای اصل توحید که اصلی ترین رکن دین است تشدید بالای آن شدت آن را می رساند وحالت ایستادن آن که مانند شمشیر است با همان تشدیدبالای آن ،نماد قدرت وبرندگی اسلام وجمهوری اسلامی است،وپرانتز های اطراف  آن نشان دهنده توازن است که نماد عدالت است.این رموز پرچم جمهوری اسلامی ایران قبل از انقلاب در جلسات درس دکتر شریعتی وزمانی که تفسیر سوره حدید ارائه می شد درذهن طراح آن یعنی آقای حمید ندیمی جرغه خورد،ایشان بیان می کند وقی این ایده به ذهنم آمدعلاقه داشتم برای جهان اسلام یک نشانه درست کنم ،وقتی حضرت امام(ره)فرمودند باید نماد شیر وخورشید برداشته شود،اسلام وکشور به نماد جدید نیازدارد به صورت جدی ایده رادر پیش گرفتم ودر روز19اردیبهشت 59 که یک مسابقه برای به دست آوردن طرح جدید برگذار شد،طرح آقای ندیمی برگزیده وتوسط مجلس و حضرت امام(ره) تایید شد.این طرح برداشتی از کلمه حدید یا آهن درقرآن است.تقارن الله نیز ازهمین آیه نشأت می گیرد.

چوایران نباشد تن من مباد

الله

جانم فدای ایران وپرچم سه رنگش

اللّهُم لکَ ا لحمد الشا کرین،پروردگار من !ستایش ونیایشم رابا زیارت سیدالشهدا آغاز می کنم وصندوغچۀگرفته ترین لحظه هایم راباکلید اشک می گشایم به یاد سرزمین سوخته از اتش.

خدای من!مرا که اندوه لاله های تشنه را به دوش واژه ها می کشانم به شفاعت خورشید کربلا برسان؛اللهُم ارزقنی شفاعة الحسین(ع).

الهی!کبوتران دعا را از خشک سالی دستانم به درگاه مهربانی ات پرواز می دهم وسجاده ام را تا شرجی آخرین نماز حسین(ع )پرواز می دهم.برسجده گاه عشق تو خلوت می کنم با ترنم واژه هایی که صدای مناجاتش خواب خاک را می آشفت ولرزه بر کاخ عصیان می انداخت.

خدایا!لطفی  فرما تابا لهجۀ رحمت که از حنجرۀبریده،با تو نجوا می کرد هم صدا شوم ودر جاری زلال عفو وبخشندگی ات زنگار نفس هایم را بزدایم.

السلام علی الاولاد الحسین،منزل به منزل مرا با عطش معرفت ناب کربلا آشنا کن،تا از سراب دنیا بریده وبا کاروان اسیران به اسارت عشق تو مشتاق شوم.زجه های ندامت را بی دغدغه ناله زنم وسکوت شام غریبان دلم را با ناله های استغاثه به آشوب نشانم.خدایا!توفیقم ده تا با آن شبی که از سوز زنجیر های اسارت،کائنات ولوله می کردند،هم نوا شوم.

اللهُم ارزقنی زیارة الحسین(ع).هنوز زخم های کربلا تازه است و چشم های عاشقان به چراغان بارگاه  مظلوم تاریخ می شتابند و به اندازۀ تمام روز های غریب و زخمی محرم و صفر می گریند.

بارالها!توفیق ده تا با سینه سوخته،هم نوا با سپیداری که در تلأ لو چشمانش نیایش تو موج می زد به طواف کعبه عاشقان مشرف شوم.من نیز زائر کوی عاشقانه ها شوم تا بار سنگین شانه هایم را بر ضریح طلایی اش،آرام تکیه دهم.

آمین یا رب العالمین

هنوز صدای «هل من ناصر ینصرنی»از میدان کربلا به گوش می رسد.هنوز سنگ ریزه های کربلا خون می گریند!گویی امروز هم به یاد عاشورا خورشید به خون نشسته است.

حسین (ع)تنها مانده است؛با تمام غم ها وبلا ها!

بدن آغشته به خون علی اکبر(ع)،فرق شکافته قاسم(ع)،تبسم خون آلود علی اصغر(ع)،دستان بریده ی عباس(ع)،تصویر ساز لحظه های تنهایی اویند.

به میدان پا می گذارد.

این سو حسین(ع)است میوه ی دل زهرا(س)!وآن سو؛نوادگانی از شیطان.

این سو حسین(ع) است و عروجی عاشقانه با قامت صد پاره ای از عشق…

وآن سو کینه توزی خصمانه کوفیان.

مولای مظلوم!شقایق ها به بلندای عاشقانگی های تو نمی رسند؛آن گاه که زخم تیرها وشمشیرها تمام بدنت را پوشانده بودند.

پرسیدم از حلال ماه که چرا قامتت خم است؟       آهی کشید وگفت:که ماه محرم است

گفتم که چیست محرم؟  با ناله گفت:                    ماه عزای اشرف اولاد آدم است

از کربلا بپرس…

من خسته ام،توحال مرا از خدا بپرس

بغضی گرفته ی نای مرا،بی صدا بپرس

یک مثنوی کم است دل خسته ی مرا

تنها بیا و مصرعی از کربلا بپرس

وقتی که خیمه های دلت شعله ور شدند

سجّاد باش،صبر وشکیب از دعا بپرس

اینجا عطش به معنی سیراب گشتن است

از مشکِ سرنوشتِ دو دست جدا بپرس

آتش گرفت دفترم،آن لحظه ای که گفت

از تلِّ زینبیه ،ازآن ماجرا بپرس

وقتی که در تلاطم امواج گم شدی

از دل نشان مجلس آل عبا بپرس

به یاد عباس (ع)که می افتی،عشق وعطش همنشین دلت می شود.

اصلاًانگار عشق وعطش همنشینان دیرینه ی قمر فراتند.

خواستم از عباس (ع)بگویم ولی هربار که نامش برصفحه سفید کاغذ نقش بست؛عشق وعطش وعباس همسایه ی دیوار به دیوار شدند.

پس به یاد سقای لب تشنه ی عاشق بخوان:

ماه فرات سلام؛

عموی سادات سلام؛

خودت باما حرف بزن!آخرما قامت وقواره مان به درک حلالی از وجود توهم قد نمی دهد.

آخرما با اندیشه ی کوتاه خودمان که نمی فهمیم توچه کردی،آخر وقتی به فرات رسیدی؛چگونه دست از آب کشیدی؟

وقتی فرات با همه ی اشتیاقش تورا در آغوش گرفت،چگونه از آب دست کشیدی؟فرات که تشنه تر از توبود.علقمه که با نهایت علاقه به پاهای تو بوسه می زد.توهم که تنت از فرط تشنگی گداخته بود.صدای کدامین طفل،آب را از دستانت به فرات بازگرداند؟توچه کردی؟با دل آب چه کردی که دست از تونمی کشد؟که گرد تومی گردد؟مرد خیمه ها،برادر حسین!یاور زینب (س)!عشق رقیه!

چه شد که لب تشنه دل دریاییت را به ساحل  فرات زدی؟وقتی تمام امیدت را به چشم مشک دوختی،آرزو کردی  ای کاش چشم پراشک طفلان تشنه بر چشم پراشک مشک می افتاد!

سقای عشق!به خیمه ها برگرد که فرزندان حسین(ع) تاب دوری تورا ندارند.نه عطش؛نه اسیری؛نه خستگی،نه گرسنگی،هیچ کدام،فقط وفقط داغ ندیدن تواز پادرشان می آورد.برگرد!اگر نیایی مشک هم در فراق تواشک می ریزد.دل صحرا هم در نبود توکباب می شود.وعلقمه تاابد داغ تشنگی را بر دل می نشاند.

امید رقیه!

برگرد وامید رقیه بمان که رقیه بی تووبی دستان تو می میرد.

برگرد وخجل مباش که مشک،رفیق نیمه راه توبود.

که گرچه آب نیاوردی ولی سقای عشق شدی وعشق را با همه ی وفاداریت تقسیم کردی،عادلا نه وعاشقانه!گرچه دستی برای تقسیم در بدن نداشتی.

سقای بی دست عشق،قمر فرات!

آب نیز از حضور تو شرمنده است وتا عمردارد گرد مزار تومی گردد وتصدق تو می شود.عباس زهرا(س)!با لبان خشکیده ات،همان لبانی که داغ سیراب کردن طفلان را تا همیشه برآن نشاندی،دعایمان می کنی؟عباس ام البنین(س)!با همان دستان مهربانت آبرویمان را می خری؟گفتم آب-رو دلم گرفت.به یاد امیدت  که نا امید شد دلم گرفت.

سقا دعایمان کن…

جان مادرت زهرا….

نگاه ها هرلحظه درتلاطم امواج نقره ای در یا گم می شد.

آفتاب نمایان تر وسوزان تر می گشت.

کودکان بیشتر احساس تشنگی می کردند؛نزدیک ظهرشده بود.

عباس(ع)بود وخستگی!خستگی ازتمام این لحظات،لحظاتی که طاقت فرسا ترین اندوهان را به دل اوسرازیر می کرد،مجالی می خواست  تاتمام آن رشته های بافته ازغم راازهم واکند.

می خواست تاآب بهانه ی نامردمی ها نباشد.

می خواست تا بیش از این جدایی برادران را تحمل نکند.

کودکان تشنه بودند.

می خواست عطش آنهارا سیراب کند تاعطش عشق خودنیز سیراب شود.

سپاه نامردمان را برهم زد.

به فرات رسید،نشست.

تشنه بود،مشت آبی برداشت.

به یاد تشنگی برادروکودکان افتاد.

مشت راخالی کرد،مشک راپر.

اززلالی آب خارج شد پیش رویش فقط نخلستان بود ونیزهای کینه توزی وتیرهای خشم مردمان جاهل که به سویش باریدن گرفته بودند.

ناگاه مشک چرخید وخالی شد.

چندی گذشت تنها صدایی که بر گستره ی گیتی بلند بود،فریاد برادری بود که اینبار نه مانند همیشه برادر راصدا می زد.

نه دیگر پرچمی دردست،نه مشکی به دوش،نه دستی به تن ونه خونی دررگ ها…

گویی تنها تصویر پیش روی نگاه عباس(ع)،تصویر کودکانی بود که تشنه ومنتظرایستاده بودند تاعموی سقایشان آنها راسیراب کند.

واپسین تصاویرآن روز راباید ازکلام زینت عبادت کنندگان امام سجاد(ع)جست وجو کردکه فرمود:«خداوند عمویم عباس(ع)را رحمت کندکه جان شریفش را فداکرد وحق تعالی در عوض دودست،دوبال به عباس (ع)عطا فرمود،که با آن دوبال دربهشت با فرشتگان پرواز می کند».

درکلاس عاشقی عباس غوغا می کند         در دل هرعاشقی عباس مأوا می کند

هرکس خواهد رود در مکتب عشق حسین      ثبت نامش را فقط عباس امضامی کند

دامن علقمه وباغ گل یاس یکی است

قمر هاشمیان بین همه ناس یکی است

سیر کردم عدد ابجد ودیدم به حساب

نام زیبای اباصالح وعباس یکی است

«سلام بر علمدار تشنه لب کربلا»

«یاباب الحوائج ادرکنی مولا»